Wiem, że jestem jedną z tych, co nie boją się żyć.
Wiem, że lubię sama być, trwonić tak cenny czas.
Choć nic się nie dzieje to dobrze mi jest z tym…
Wiem, że rade sobie dam, nie potrzebny mi nikt.
Nie musze tłumaczyć się, że znów nie robię nic.
Wiem, że mogę sobie żyć jakby nie istniał świat.
Wiem też, że dla Ciebie to oddałabym….

I trudno mi się przyznać że to wszystko nagle traci sens, gdy Ciebie nie ma. Na głos nie wypowiem że tęskniłam gdy nie było Cię, trochę za długo…

nie wypełniony Tobą
mój pokój się nie kończy
nie ma ścian
ani okien
mój niepokój o ciebie
ogromnieje
czcionkami maszyny śledzę
urwany rytm twoich kroków
i jestem bezsilna

- Halina Poświatowska -

Łóżko to obszar magiczny
Szepty krzyk i smiech
Tu jest miejsce na szczescie
Tu jest miejsce na grzech

To wyspa rozkoszy
Morze samotnosci
To miejsce narodzin
I drzwi do nicosci

Zrób coś, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej
Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam
I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam
I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej
Na pewno mieć nie mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła

Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś
Ze nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
I choć nie wierzę by mógł być ktoś bardziej otwarty
Dla ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz.

Nie na krześle, nie we śnie
Nie w spokoju i nie w dzień
Nie chcę łatwo, nie za sto lat
Nie bez bólu i nie w domu
Nie chcę szybko i nie chcę młodo
Nie szczęśliwie i wśród bliskich
Chciałabym umrzeć z miłości

pochłaniam a takimi fragmentami jak ten naprawdę chce sie z wami dzielić... :) Tymbardziej... fragmnt o tematyce jak najbardziej na czasie (czacie) ;)

„..Internet wydawał mu się trochę niebezpieczny. Jak dalece wierny rzeczywistości może być obraz innego człowiek, jaki tworzy w swojej wyobraźni ktoś, kto tak naprawdę jest niewidomy? I to obraz kreowany przez tego człowieka wyłącznie swoimi własnymi słowami. Obraz bardzo subiektywny chociażby już tylko z tego powodu, że ludzie najczęściej postrzegają siebie samych inaczej, niż widzą ich inni. I dotyczy to zarówno ich zachowań, jak i wyglądu. Przeważnie uważają ze są lepsi, bardziej atrakcyjni, wyżsi, szczuplejsi, z mniejszą łysiną, z większymi piersiami, z mniejszym brzuchem, z czerwieńszymi i bardziej wydatnymi ustami, z większymi oczami czy dłuższymi rzęsami. Nawet gdy nie mają takiego planu lub zamiaru, opisując siebie zawsze trochę kłamią. Bez premedytacji, ale kłamią. Gdy dochodzi jeszcze do tego oddalenie i anonimowość, którą zapewnia Internet, gdy nie ma obaw przed konfrontacją z rzeczywistością, to te nieświadome kłamstewka – chociaż wielokrotnie zdarzają się kłamstwa perfidnie przemyślane, świadome, ułożone w misterną manipulację – mogą być o wiele bardziej fantazyjne i w ten sposób paradoksalnie także bardziej przekonywujące. Ten paradoks ma uzasadnienie. Ludzie nie chcą w Internecie spotykać zwykłych szarych rozmówców. Wystarczą im w zupełności sąsiedzi z bloku spotykani w windzie i przy zsypie na śmieci lub koledzy czy koleżanki z pracy, którzy już sto raz opowiedzieli im o swojej działce za miastem, zżerającym ich kredycie lub nowej tapicerce do lanosa. W Internecie chcą spotkać kogoś pięknego, fascynującego, frapującego, innego, wyjątkowego. Dokładnie takiego samego jak oni. I gdy do tego czują się samotni, to idą na takie spotkania jak na randkę z kimś z elitarnego klubu lub stowarzyszenia pięknych ludzi. Zapominają, że często jest to zwykła randka w ciemno, być może – gdy mają pecha – z grubą, natapirowaną sąsiadką z parteru lub łysawym, dłubiącym w nosie kolegą z działu transportu. Elitarny klub pięknych ludzi może okazać się klubem nieogolonych, śmierdzących potem, niedomytych i kłamliwych żyjących poetów w niedopranych wyciągniętych swetrach, wykrzywionych butach i z brudem za resztkami obgryzionych paznokci. Przychodzą godzinę spóźnieni na wymarzoną, opowiedzianą romantycznie w szczegółach pierwszą randkę i wszystko, co mają do zaproponowania, to McDonald i kolacja nie przy świecach, ale przy stoliku tuż obok drzwi prowadzących do toalety. Z hamburgerem i małą porcją frytek. Na końcu okazuje się na dodatek, że są akurat „od kilku dni” bezrobotni i trzeba za nich zapłacić

Jeśli ktoś naprawdę nigdy nie podkoloryzował siebie chociaż trochę w rozmowie z nieznajomym to naprawde trzeba go uznać za wybitną jednostkę :)
Pozdrawiam i zachęcam do pochłaniania a przynajmniej czytania książek pana Wiśniewskiego.

dzisiaj zerknęłam że tego bloga prowadze od 2002 roku ;) i przyznam szczerze kilka razy chciałam już go zlikwidować kompletnie... ale właściwie po co ? :) Czasami miło poczytać różne głupotki jakie pisałam te kilka lat wstecz :) Może i momentami wstydze się za siebie ale to przecież było mase czasu temu i każdy młody człowiek na przełomie takiego czasu kształtuje sie i uczy doświadczeń. :) I jeszcze coś... mam ogromny sentyment do tego bloga. Są moje ulubione notki i te bez sensu, a jednak wszytskie są moje... Wielu rzeczy sama już nie pamiętam a tutaj jest wszystko. Może znów powinnam pisać codziennie? Tylko czy z tego już troche nie wyrosłam. Mam pamiętnik - taki prawdziwy. Chęć pisania "na forum" ze świadomością że kilka osób to napewno przeczyta chyba już nie jest taka duża. Pomyśle, zobacze. :)

Panie Coelho... żeby pan wiedział jak wiele cytatów zaznaczam w pana książkach... oto jeden z fragmentów "Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam...":

-Kochać to niebezpieczna rzecz.
-Wiem o tym dobrze - odrzekłam. -Kochałam już nieraz. Miłość jest jak narkotyk. Na początku odczuwasz euforię, poddajesz się całkowicie nowemu uczuciu. A następnego dnia chcesz więcej. I choć jeszcze nie wpadłeś w nałóg, to jednak poczułeś już jej smak i wierzysz, że będziesz mógł nad nią panować. Myślisz o ukochanej osobie przez dwie minuty, a zapominasz o niej na trzy godziny. Ale z wolna przyzwyczajasz się do niej i stajesz sie całkowicie zależny. Wtedy myślisz o niej przez trzy godziny, a zapominasz na dwie minuty. Gdy nie ma jej w pobliżu - czujesz to samo co narkomani, kiedy nie mogą zdobyć narkotyku. Oni kradną i poniżają się, by za wszelką cenę dostać to, czego tak bardzo im brak. A ty jesteś gotów na wszystko, by zdobyć miłość.
-Co za okropne porównanie - oburzył się. (...)
-Dlatego warto kochać jedynie tę osobę, którą jesteśmy w stanie utrzymać u swego boku - dokończyłam.

Coś w tym jest... prawda?